Niełatwo mi pisać o Panu Leszku Czernuszewiczu w czasie przeszłym, choć już od kilku tygodni nie było go z nami. I już przez te kilka tygodni doskwierał mi jego brak w szkole. Bo Pan Leszek po prostu zawsze tu był. I był gotów pomagać we wszystkim z pełnym zrozumieniem i zaangażowaniem. Nie tylko od pierwszego momentu powstania Gimnazjum nr 27, ale też wcześniej - przez wiele lat w Szkole Podstawowej nr 102.
Był wspaniałym nauczycielem dla wielu setek uczniów. Cenionym
i szanowanym wychowawcą. Był w sposób zupełnie oczywisty lubiany przez uczniów, nauczycieli i pracowników. Skromny, cichy, pogodny, ambitny. Są wśród nas tacy nauczyciele, którzy pracowali z Panem Leszkiem "od zawsze". Ja znałam go tylko 12 lat. I przez ten czas miałam obok siebie dobrego, mądrego i pracowitego człowieka.
Dziś chcę podziękować, że dane mi było z Panem, Panie Leszku, współpracować.

Z wielkim żalem

Alicja Sawicz

Wiadomość o śmierci Leszka Czernuszewicza spadła jak grom z jasnego nieba. Przecież wczoraj jeszcze rozmawialiśmy o tym, że niedawno odwiedzili go koledzy z pracy, zastanawialiśmy się kto następny pojedzie go zobaczyć. O tym, jak Jego klasa tęskni za nim, że już napisali listy, że mają prezent? Że tak bardzo nam go brakuje. Wszyscy martwiliśmy się czy wyzdrowieje, czy do nas wróci ?
Rozdzwoniły się telefony. Jeden drugiego pytał:
- Już wiesz?
- Słyszałeś?
- Co możemy zrobić?
Zdjęcia i pamięć - oto, co nam pozostało. Gorączkowe poszukiwania po archiwum fotograficznym klasy, gazetki, szkoły i teraz okazuje się, jak bardzo Leszek był skromnym człowiekiem: zawsze gdzieś z boku, na końcu sali,
z daleka, pochylony, odwrócony, czasem niewyraźnie widoczny, zasłonięty, zajęty - tylko domyślamy się, że to on. A przecież ze swoją klasą bywał w wielu miejscach: na zawodach, na wycieczkach, na szkolnych imprezach, na sali gimnastycznej i na korytarzu. Z nami nauczycielami też był jak inni, choćby na wspólnych wigiliach - znów gdzieś na końcu stołu przysiadał ostatni. W Dniu Nauczyciela, kiedy Jarek zrobił prezentację z wykorzystaniem zdjęć nauczycieli, jego zdjęcie ozdobiło bluzkę dziewczyny - jakże On się z tego śmiał, jaki był dumny? Jego poczucie humoru każdy znał. Nigdy nikogo nie uraził.
Znałam go 23 lata: uczył wychowania fizycznego moją młodszą córkę. Oj, nie wychodziły jej ćwiczenia, a zwłaszcza te rzuty piłeczką palantową! Ale Leszek nie odpuszczał i w końcu nawet zaczęła jeździć na obozy sportowe. To była właśnie jego szkoła: z najgorszego sieroty potrafił zrobić prawdziwego sportowca. A jak uczył tańczyć poloneza! Kto teraz będzie przygotowywał jego III klasę?
Dobry, uczciwy człowiek. Świetny, bardzo kochany wychowawca. Żaden uczeń nie powiedział na niego złego słowa. Sprawiedliwy, chociaż wymagający. Wspaniały organizator - zwłaszcza dobrze sobie radził jako przewodniczący komisji egzaminacyjnej. Pod Jego dowództwem wszyscy byli spokojni, że będzie dobrze, że nikt nie popełni jakiegoś błędu. Ufaliśmy Mu.
Ciągle go widzę, jak z piłką pod pachą wyrusza na szkolne boisko, jak pochyla się nad swoimi uczniami, jak macha do mnie ręką i uśmiecha się, jak gdzieś odchodzi szkolnym korytarzem?

Zofia Pierzchała

Pan Leszek.
Tak o nim mówiliśmy.
Nigdy - Pan Czernuszewicz - chociaż krzyczano na nas za to.
Jako wychowawca zawsze nam pomagał, bronił, stawał po naszej stronie.
W każdej sytuacji starał się nas wychowywać, zawsze starczało mu na to energii. Mogliśmy do niego przyjść w każdej sprawie, z każdym problemem. Nikogo z nas nie odsyłał. Przeprowadził nas przez najtrudniejszy etap dojrzewania - dzięki panu Leszkowi wszyscy wyszli z tego obronną ręką. Ale i tak tym, co najdłużej - bo na zawsze - pozostanie nam w pamięci, będzie Jego niewyczerpane poczucie humoru.
Tak, będziemy za nim tęsknić? Bardzo.

Ola Józefiak, 3a